Je hoofd heeft niet altijd het laatste woord... Over voelen, denken en holistische coaching

Ik ben psycholoog. Ik geloof in inzicht, in woorden, in het vermogen van mensen om dingen te begrijpen en te veranderen. Dat is een groot deel van wie ik ben.

Maar ik geloof ook in iets wat moeilijker te benoemen is. In het gevoel in je buik dat zegt: dit klopt niet. In de twijfel die opduikt net nadat je “ja” hebt gezegd. In de onverwachte lichtheid wanneer je eindelijk een beslissing neemt die je al lang wist, maar nog niet durfde uitspreken.

Je lichaam weet dingen. Vaak eerder dan je hoofd.

Het probleem met alleen maar denken

We zijn grootgebracht met het idee dat goede beslissingen het resultaat zijn van goed nadenken. Analyseren, afwegen, voor- en nadelen op een rijtje. En dan: de rationeel beste keuze maken.

Dat werkt. Tot op zekere hoogte.

Maar ik zie in mijn coachingspraktijk regelmatig wat er gebeurt als mensen té lang alleen vanuit hun hoofd leven. Ze nemen de “logische” beslissing en voelen zich er leeg bij. Ze weten wat ze zouden moeten doen, maar kunnen zichzelf er niet toe zetten. Ze analyseren eindeloos, maar de helderheid komt maar niet.

Niet omdat ze niet slim genoeg zijn. Maar omdat ze een deel van de informatie negeren.

Wat je lichaam je vertelt

Ik werk holistisch als coach. Dat klinkt misschien groots, maar het betekent in de praktijk gewoon dit: ik kijk naar de hele mens. Niet alleen naar wat iemand denkt, maar ook naar wat iemand voelt en naar wat er gebeurt in het lichaam.

Want het lichaam liegt niet.

Spanning in je borst wanneer je aan iets denkt. Energie die plots wegvalt na een gesprek. Een rustige zekerheid die opduikt, niet omdat je iets hebt uitgedacht maar omdat iets na een nacht slapen gewoon anders voelt. Dat zijn geen toevalligheden. Dat is informatie.

Misschien noemen we het niet snel zo, maar ook energie vertelt ons iets. Sommige mensen of situaties geven je energie, anderen trekken ze langzaam weg. Niet altijd zichtbaar, niet altijd rationeel verklaarbaar maar vaak wel voelbaar in je lichaam.

Misschien is intuïtie niet iets magisch. Misschien is het gewoon een vorm van weten waarvoor ons hoofd nog geen woorden heeft gevonden.

Voor mij persoonlijk werkt dit heel concreet. Ik merk dat ik vaak sterk vertrouw op mijn hoofd. Analyseren, begrijpen, vooruitdenken... het gaat me van nature af. En dat is ook een kracht. Maar ik leer steeds meer dat niet alles opgelost raakt door nog harder na te denken. Dat helderheid soms niet ontstaat in het piekeren, maar net in het vertragen. In luisteren naar wat mijn lichaam ondertussen al vertelt. Een spanning die blijft hangen. Onrust die niet weggaat, ook al klopt iets “op papier”. Of net een gevoel van rust wanneer een beslissing echt juist zit.

Ik hoef mijn verstand daarvoor niet uit te schakelen. Integendeel. Voor mij gaat het net over de balans, combinatie van beide: nadenken én voelen. Reflecteren én luisteren. Mijn hoofd gebruiken, zonder het alle ruimte te geven.

Dat is iets wat ik heb moeten leren... én nog steeds oefen.

Holistische coaching is geen zweverig gedoe

Ik begrijp de aarzeling. Zodra het over “het lichaam” of “voelen” gaat, haken sommige mensen af. Te vaag. Te spiritueel. Niet concreet genoeg.

Maar kijk eens wat de wetenschap zegt. Neurobioloog Antonio Damasio toonde al in de jaren negentig aan dat mensen met schade aan het emotionele deel van de hersenen, hoe intelligent ook, niet meer in staat waren om goede beslissingen te nemen. Niet omdat ze niet konden redeneren, maar omdat ze de emotionele signalen misten die beslissingen richting geven.

Ons lichaam verwerkt voortdurend informatie vaak sneller dan ons bewuste denken dat kan. Misschien verklaart dat ook waarom sommige keuzes “kloppen” nog voor we exact kunnen uitleggen waarom.

Je gevoel is geen verstoring van je denken. Het is een onmisbaar onderdeel ervan.

In mijn coachings gebruik ik mijn hoofd en mijn lichaam. En ondersteun ik mijn coachees om beide (terug) in balans te brengen. De ratio én de intuïtie. De analyse én de sensatie. De woorden én de stilte.

"Wat zou er veranderen als je meer ging luisteren?"

Dat is de vraag die ik mensen soms stel (en waar ik ook mezelf op blijf uitdagen):

Wat weet jij eigenlijk al... maar heb je nog niet toegelaten te weten? Waar boodschap brengt je lichaam?

Je hoeft het antwoord niet meteen te hebben. Maar de vraag stellen is al een begin.

Herken jij dit? Dat je hoofd en lichaam je soms in verschillende richtingen trekken? En misschien is dat wel de essentie: niet kiezen tussen hoofd of gevoel, maar leren luisteren naar allebei.

♡ Wil je dit soort inspiratie ook rechtstreeks ontvangen?

Schrijf je dan hier in.