Wie ben ik écht? Over identiteit, groei en het herkallibreren van je innerlijk kompas

Wie ben ik?

Een vraag die eenvoudig lijkt.

Tot je er echt bij stilstaat.

Ik ben 48 jaar.

Vrouw.

Mama van twee dochters.

Plusmama.

Dochter. Zus. Tante. Meter. Nicht. Kleindochter.

Vriendin. Buurvrouw. Collega.

Ex-partner. Opnieuw partner.

Leerling. Trainer.

Psycholoog. HR-professional. Coach. Ondernemer.

Pragmatisch. Rationeel. Emotioneel. spiritueel.

Sterk én kwetsbaar.

Alles tegelijk.

En toch blijft die vraag zich aandienen:

wie ben ik écht, onder al die rollen?

Meer dan een optelsom

Als ik terugkijk op mijn leven, voel ik vooral dankbaarheid.

Ik heb veel bereikt. Niet zonder omwegen.

Met periodes van groei en momenten waarop ik struikelde, viel, weer opstond.

Het had anders kunnen lopen. Zwaarder. Donkerder.

Maar telkens opnieuw kwam ik recht.

En ging ik verder.

Misschien is dát wel één van mijn rode draden.

En toch…

Geen enkel diploma, geen functietitel, geen relatie of rol vat wie ik ben.

Ze vertellen iets over mijn verhaal, maar niet het hele verhaal.

Wat definieert een mens eigenlijk?

Is het wat je doet?

Wat je doorstond?

Wat je betekende voor anderen?

Die vragen neem ik mee wanneer ik binnenkort naar Marokko trek.

Een wandelreis, begeleid door twee ervaren coaches en systeemopstellers.

Geen vakantie om te ontsnappen.

Eerder een reis om te ontmoeten.

Niet afleggen, maar openen

Ik ga mijn rugzak in Marokko niet afleggen.

Dat zou niet eerlijk zijn.

Het leven laat zich niet zomaar parkeren.

Maar misschien kan ik hem wel openen.

Kijken wat erin zit.

Voelen wat van mij is en wat ik al te lang meedraag voor anderen.

Ballast herkennen.

Zonder drama of grootse verklaringen.

Wel met mildheid, eerlijkheid en moed.

Al wandelend

Wandelen helpt me om te zakken.

Uit mijn hoofd, in mijn lijf.

Stap voor stap helderheid te vinden.

Misschien is dat ook wat coaching in essentie is:

samen een traject afleggen.

Niet om iemand te veranderen,

maar om het innerlijk kompas opnieuw scherp te stellen.

En net daarom vind ik het zo belangrijk om eigen kompas te blijven kalibreren.

Regelmatig. Bewust. Met open blik.

Ook ik ben maar een mens

Ik heb goede dagen en moeilijke dagen.

Lichte en zware kanten.

Zekerheden en twijfels.

Maar één ding weet ik wél:

mijn kompas is me heilig.

Dus kijk ik uit naar februari.

Naar die re-set.

Naar het opnieuw recht in mijn schoenen staan.

Met vertrouwen. In mezelf.

Wie ben ik?

Misschien is het antwoord niet één zin.

Misschien is het geen definitie, maar een beweging.

Iets wat blijft evolueren, zolang ik blijf wandelen.

En eerlijk?

Als jij het antwoord hebt, mag je het me altijd zeggen.

Maar voorlopig blijf ik onderweg.

Met open ogen.

En een kompas dat ik blijf koesteren.

Niet om sneller te gaan,

maar om te blijven afstemmen.

Op wat klopt.

Op wat richting geeft.

Ook wanneer het me vertraagt.

♡ Wil je dit soort inspiratie ook rechtstreeks ontvangen?

Schrijf je dan hier in.