Multi-passioneel: nooit ergens mee klaar. En dat is precies de bedoeling.

Er is een periode in mijn leven geweest waarop ik dacht dat ik eindelijk moest weten wat ik "wilde worden". Eén ding. Eén richting. Eén antwoord op de vraag: wat doe jij nu eigenlijk?

Maar elke keer dat ik dacht het gevonden te hebben, trok er iets nieuws aan mij. Een nieuw idee. Een andere opleiding. Een onverwachte wending. Multi-passioneel.

Ik heb dat lange tijd als een tekortkoming gezien. Alsof er iets mis was met mij omdat ik niet kon kiezen, niet kon stoppen met zoeken, niet kon settelen.

Tot ik begreep dat dit niet mijn probleem is. Het is mijn manier van leven.

Multi-passioneel zijn is geen gebrek aan focus

We leven in een wereld die houdt van duidelijkheid. Wat is je specialisatie? Wat is je niche? Waar ben jij dé expert in?

Die vragen zijn niet verkeerd. Maar ze passen niet voor iedereen even goed.

Er zijn mensen - en misschien herken jij je hierin - die energie halen uit meerdere dingen tegelijk. Die niet kunnen kiezen tussen mensen en strategie, tussen diepgang en actie, tussen het grote geheel en het persoonlijke verhaal. Die telkens opnieuw nieuwsgierig worden door iets nieuws en daar ook echt iets mee doen.

Dat is geen gebrek aan focus. Dat is een ander soort focus. Breed, beweeglijk en even waardevol.

Wat er misgaat als je jezelf probeert in te perken

Ik zie kom ze ook tegen in mijn coachings. Mensen die zichzelf jarenlang hebben proberen te plooien naar wat "normaal" is of wat verwacht werd. Die hun brede interesse hebben weggemoffeld omdat het niet professioneel genoeg klonk. Die zichzelf hebben geforceerd in één rol, één label, één pad.

En dan zitten ze tegenover mij. Uitgeput. Leeg. Met het gevoel dat ze moeten kiezen. Dat ze iets zijn kwijtgeraakt maar niet goed kunnen benoemen wat. Wat ze zijn kwijtgeraakt, is zichzelf.

Niet omdat ze de verkeerde keuzes maakten. Maar omdat ze te lang hebben gevochten tegen wie ze van nature zijn.

Klaar zijn is niet het doel

Er is een idee dat volwassenheid betekent: gesetteld zijn. Weten wie je bent en daar rustig in staan. Ik geloof daar maar ten dele in.

Ja, er is een diepe rust mogelijk in het kennen van jezelf. Maar die rust betekent niet dat je stopt met bewegen, leren of veranderen. Voor sommige mensen - misschien ook voor jou - is de beweging zelf het antwoord. Is het blijven ontdekken niet een teken van onrust, maar een teken van leven.

Nooit helemaal klaar zijn betekent niet dat je rondloopt zonder richting. Het betekent dat je richting zich blijft ontvouwen. Stap voor stap, ervaring na ervaring.

En dat, wat mij betreft, is niet iets om te fixen.

Dat is iets om te omarmen.

Mijn vraag voor jou

Waar heb jij jezelf kleiner gemaakt, om in een verhaal te passen dat nooit helemaal van jou was? En wat gebeurt er als je jezelf opnieuw toestemming geeft om méér te zijn dan dat?

Misschien ben je niet “nog niet klaar”.

Misschien ben je gewoon nooit bedoeld geweest om af te zijn.

♡ Wil je dit soort inspiratie ook rechtstreeks ontvangen?

Schrijf je dan hier in.