Coaching retreat in Marokko – Reflecteren en groeien in beweging

Sommige beslissingen neem je niet met een lijstje pro’s en contra’s. Die voel je gewoon.

Zo schreef ik me in voor een coaching retreat in Marokko met Blue Sky Walks, begeleid door Greet en Saartje. Geen lange analyse, geen rationele onderbouwing. Het was intuïtief. Alsof iets in mij al wist: dit heb ik nodig.

Reflecteren en bewegen. Wandelen in indrukwekkende landschappen, afgewisseld met individuele coaching en groepsmomenten.

Achteraf begrijp ik beter waarom ik ja zei. Er zat iets onder de oppervlakte dat aandacht vroeg. Een verlangen om dichter bij mezelf te komen en scherper te voelen waar ik mezelf soms inhoud.

Wat deze dagen hebben gedaan, is geen grote ommezwaai. Wel een subtiele maar duidelijke verschuiving.

Dag 1 – Stilte die niet leeg is

We startten met een stevige wandeling langs het meer en door de bergen. In stilte. Geen gesprekken, geen kennismakingsrondjes, geen smalltalk.

In het begin voelt dat onwennig. Je loopt naast elkaar zonder woorden, maar toch gebeurt er veel. Je leert elkaar aanvoelen, merkt wie versnelt of vertraagt, wie ruimte inneemt, wie observeert. En tegelijk word je onvermijdelijk naar jezelf teruggebracht.

Die avond had ik meteen mijn individuele coachingsgesprek. Daar kwam iets naar boven wat eenvoudig klonk, maar voor mij veel betekende: ik kan dat. Niet als bravoure of bewijsdrang, maar als een rustige innerlijke vaststelling. Ik merkte hoe snel ik geneigd ben om me vast te klampen wanneer ik spanning voel. Hoe ik soms vanuit irritatie reageer of dichtklap wanneer ik eigenlijk onzeker ben. Tijdens dat gesprek werd het helder: mijn kracht zit niet in mijn hoofd, maar in mijn buik. Wanneer ik daarmee verbind, reageer ik rustiger en steviger. Dat werd mijn anker voor de rest van de reis.

Dag 2 – Eenvoud als spiegel

De tweede dag wandelden we door de bergen en kleine bergdorpen. We werden geconfronteerd met armoede en eenvoud. Geen geromantiseerd beeld, maar de realiteit van mensen die leven met weinig middelen en toch hun plek innemen in hun gemeenschap. Dat deed me iets. Het relativeert. Het maakt zichtbaar hoeveel van onze onrust eigenlijk voortkomt uit vergelijking, verwachting en overdaad.

Er was nog een ander persoonlijk inzicht die dag. Vooraf had ik echt schrik dat mijn lichaam het niet zou volhouden. Meerdere dagen na elkaar stevige afstanden wandelen… Ik twijfelde of ik dat fysiek aankon. Tot mijn verbazing had ik amper spierpijn en nauwelijks stijfheid. Mijn lichaam bleek veel veerkrachtiger dan mijn hoofd had voorspeld. Dat besef raakte me. Hoe vaak onderschat ik mezelf? Niet alleen fysiek, maar ook mentaal en professioneel? Tegelijk voelde ik trots en groeide mijn zelfvertrouwen, niet luid, maar vanbinnen.

Dag 3 – Erkennen wat achter me ligt

We wandelden in de woestijn. Openheid, leegte, ruimte. Een landschap waarin niets je afleidt van wat er vanbinnen beweegt. Ik heb met volle teugen genoten van de immense weidsheid en de rauwe pracht van het rotsige woestijnlandschap.

Die dag deden we een opstelling rond ons verleden. Mijn metafoor was die van pauwenveren: elke veer stond voor een markante gebeurtenis uit mijn leven. Sommige gebeurtenissen droeg ik al lang met me mee, maar zonder ze echt bewust te erkennen als deel van mijn kracht. Door ze een plek te geven, zonder drama of analyse, kwam er rust. Het verleden hoefde niet opgelost te worden. Het mocht er gewoon zijn.

Aan het einde van die oefening richtten we onze blik op de toekomst. Heel spontaan kwam de zin in mij op: “ik kom eraan”.

Niet gehaast.

Niet strijdlustig.

Maar met een rustige vastberadenheid.

Dag 4 – Alleen op stap in Marrakech

Op de laatste dag wandelde ik alleen door de souks van Marrakech. Smalle steegjes, drukte, geluiden, onderhandelingen, chaos. Ik voelde dat ik dit alleen te doen had, zonder het gezelschap van mijn reisgenoten.

Vroeger zou zo’n omgeving me misschien onrustig of onzeker maken. Nu voelde ik vooral rust en zelfvertrouwen. Ik merkte dat ik me niet kleiner maakte en niet afhankelijk was van gezelschap om me veilig te voelen. Ik kon alleen zijn zonder me alleen te voelen. Dat verschil is groot.

Coaching retreat in Marokko: wat ik meeneem

Niet alles wat ik daar ervaren heb, hoeft in detail gedeeld te worden. Sommige inzichten zijn persoonlijk en moeten eerst nog wat landen.

Wat wel helder is, is mijn engagement naar mezelf: ik wil mezelf blijven zien en vertrouwen. Mijn noden en verlangens serieus nemen. Zorg dragen voor mijn fysieke én mentale welzijn. Mijn pad volgen zonder mezelf kleiner te maken dan ik ben.

Deze reis was geen quick fix en ook geen kant-en-klare transformatie. Het was een combinatie van natuur, beweging, stilte en eerlijke begeleiding die precies scherp genoeg was om te spiegelen en veilig genoeg om te verdiepen.

En soms is dat precies wat nodig is om weer een stukje dichter bij jezelf te komen.

♡ Wil je dit soort inspiratie ook rechtstreeks ontvangen?

Schrijf je dan hier in.